Το 1973, μπαίνοντας στη Σχολή Διακοσμητικής της «Ελένης Βακαλό» και έχοντας κάποιο φυσικό ταλέντο, με πρώτη επαφή με την τέχνη, στο εργαστήρι του πατέρα μου, στην Ξυλογλυπτική, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους και να εργαστώ σε εργαστήρια χρυσοχοΐας μιας νοοτροπίας πιο ελεύθερης στην σχέση με τους μαστόρους, τόσο στην εργασία όσο και στο πνεύμα σχεδιασμού των κοσμημάτων της δεκαετίας του ΄70.

Η δεξιότητα, η επιμονή και η αγάπη μου για την γλυπτική, όπως και όλα τα σχεδιαστικά εφόδια που αποκόμισα από τις σπουδές μου, ήταν ο σύντομος δρόμος για να δημιουργήσω ένα μικρό εργαστήρι με πολλές ελλείψεις και πολλή προσπάθεια. Έτσι ξεκίνησα τα πρώτα μου σχέδια, μετά από τέσσερα δύσκολα χρόνια...

Το ’77 ήταν η αρχή της αισθητικής και οικονομικής μου ελευθερίας... Η λιτότητα της γλυπτικής πάνω στο ασήμι και τον χρυσό ήταν ένα όνειρο που χρειάστηκε χρόνια και εμπειρία για να διαμορφωθεί!

Η μετεγκατάστασή μου στο Παρίσι το ΄79 ήταν μια μεγάλη ανάσα αλλαγής, κάνοντας διάφορες δουλειές έως ότου ξαναστήσω το μικρό μου εργαστήρι και μπαίνοντας σιγά-σιγά στο κόσμο του κοσμήματος. Συνεργάστηκα με σχεδιαστές ακριβών επωνύμων κοσμημάτων, αφορμή για την εξέλιξη των δυνατοτήτων που έκρυβα μέσα μου.

Την επιστροφή μου στην Ελλάδα το καλοκαίρι του ΄91 δεν την πολυσκέφτηκα, έγινε αυθόρμητα, νοικιάζοντας ένα μικρό χώρο στην παλιά αγορά του Κάστρου της Νάξου. H όμορφη δεκαετία του ΄80 με όλα όσα μπόρεσα να αποκομίσω είχε τελειώσει, την θέση του έπαιρνε πλέον το Αιγαοπελαγήτικο Φως, η Θάλασσα κι’ ο απλός τρόπος ζωής...